Metoda komunikatywna zakłada maksymalny nacisk na naukę i praktykowanie konwersacji. Jednocześnie nie odbywa się to bez wprowadzania, w mniejszym stopniu niż mówienie jednak, elementów gramatycznych oraz leksykalnych. Ważnym aspektem metody komunikatywnej jest nacisk na rozumienie ze słuchu oraz sprawne porozumiewanie się. Zajęcia (największy skutek odnoszą te odbywane minimum dwa razy w tygodniu) oparte są na sytuacjach codziennych, wziętych z życia i języka potocznego. Dopiero po opanowaniu metody konwersacji rozwijane są takie umiejętności jak zdolności pisania tudzież zdolności gramatycznych.

Jako że zadaniem tej metody jest rozwijanie kompetencji komunikatywnej, zajęcia często przyjmują formę: pracy w parach lub grupach wymagającej negocjacji i kooperacji między uczniami; zadań opartych o płynność mówienia, co wzmacnia pewność uczniów; odgrywania ról, podczas których uczniowie ćwiczą i rozwijają funkcje językowe.

Rolą nauczyciela w tej metodzie jest przede wszystkim tworzenie jak najwięcej sytuacji do porozumiewania się. Język jest postrzegany jako całość i wszystkie aspekty są ważne. Jednak duży nacisk kładzie się na funkcjonalność, czyli wykorzystywanie danej struktury w praktyce, co wypada, co nie i w jakim kontekście. Znajomość kultury jest konieczna do poprawnego posługiwania się językiem. W trakcie zajęć, języka ojczystego używa się tak rzadko jak to tylko możliwe.